Odoz, wat betekent, Op Den Ouden Zolder, is mijn domein geworden voor mijn kleine wereld.
Al jaren lang sluimerde in mij een droom. “I had a dream“ zoals de magische woorden van Martin Luther King. Alleen van mij is de droom letterlijk miniatuur. 1:12 heeft de voorkeur maar groter is er ook in geslopen. Kleine en wat grotere mensjes van allerlei allure en kleur en van jong tot oud. Kabouters denkt u aan, nu dat is niet uitgesloten maar het liefst de verkleinde uitgave van ons mensensoort met al onze gebruiksvoorwerpen en onderkomens, voertuigen en speelgoed.

Wanneer die voorliefde is begonnen ……. Tja ik denk op de dag dat ik mijn eerste huis kreeg van St Nicolaas. Een verkleinde kopie van mijn ouderlijk huis. Gemaakt door een patiënt van mijn vader. De spreekkamer en wachtkamer inclusief meubeltjes en al zaten er in en onze familie 4 stuks, een echtpaar in de wachtkamer en een kind in de spreekkamer er bij.
Twee teckels, een zwarte kat en een hele mooie volronde dame die mijn moeder hielp in huis en mijn vader in de praktijk. Hele verhalen hield ik met mijn familie tot de dag dat ik, 12 jaar oud, in augustus terug kwam van mijn eerste schooldag.
Mijn kamer was veranderd in een grote meisjes kamer, op een konijn en mijn boeken na was al het speelgoed weg. Ook mijn poppenhuis………. Alles was aan het weeshuis gegeven.
De middelbare school was ten slotte om te leren de rest zou maar afleiden.

This SimpleViewer gallery requires Macromedia Flash. Please open this post in your browser or get Macromedia Flash here.
This is a WPSimpleViewerGallery

Jaren later liep ik met mijn man Peter in San Sebastiaan (Noordwest Spanje) in de oude binnenstad rond en bleef vol adoratie staan voor een kleine etalage waar een Baskisch poppenhuis stond. Ik was gelijk verkocht maar hikte tegen de prijs op. Wij naar binnen, daar hoorden we dat het een bouwpakket was wat de eigenaar naar Baskisch inzicht had aangepast.
Een deel van mijn kindertijd bracht ik door in Noordwest Spanje en dit had zoveel van mijn jeugd.! De man had gelukkig nog een pakket en Peter hakte de knoop door en zei ”kopen nu”. Zo gedaan en aan de slag met z’n twee.

Dat was het begin van dat het virus wakker maakte en heviger werd dan ik ooit zou hebben gedacht.
Al gauw kochten we allerlei materialen, gereedschappen, stroopten winkels en marktjes af, rommel beursen, stoffenwinkeltjes. Het leukste vind ik alles zelf maken. Je begint met wat gekochte spullen en dan gaat ’t kriebelen. Het aller-leukste is iets maken van “nada niks”, maar vaak ook uit antieke stoffen, zijde velours, en een enkele keer van artikelen waar mensen geen waarde meer aan hechten. De poppenkleren worden gemaakt van oude patronen uit grootmoeders tijd.
Eerst kocht ik de poppetjes nu ben ik ze zelf aan het maken van klei, Fimo en nu ook van porselein. Want als je naar mensen kijkt dan zijn ze allemaal verschillend. De westerling heeft andere kenmerken dan iemand uit India, Afrika of Azië.
Kijken proberen nog eens opnieuw beginnen en vooral kijken. Tot jouw figuurtje is wat jij er van verwacht. Voor porselein moet je dan eerst weer een malletje maken, dus elke keer weer spannend.
Dit jaar kreeg ik voor mijn verjaardag mijn oven voor aardewerk en porselein. De mevrouw die stopte met haar hobby deed al haar mallen van grote poppen er bij. Ze vertelde met zoveel liefde over haar hobby. En raadde me aan ook de grotere te gaan bakken. Ik wil dat zeker gaan proberen. Zij had haar oven behandeld als een koningin en zo vertrok ik met een VW-busje vol met oven, mallen en verf naar huis. Zoon, schoonzoon en kleinzoon waren ingeroepen alles netjes in ons busje te zetten.

Zo is langzamerhand niet alleen onze zolder, maar het hele huis in poppen gebruik tot aan gereedschap in de schuur toe en zucht mijn man opgewekt waar hij aan is begonnen met het schenken van een poppenhuis!.

Mijn schoonvader Wout van diep in de tachtig, heeft altijd aan hout bewerken gedaan en ook hij verrast me af en toe met meubeltjes van eigen hand. Zo lief! Hij maakt leuke mooie en ontroerende miniaturen voor mijn huizen.

In Spanje werk ik zelfs in de vakantie met mijn vriendin Marchalen aan projectjes en we wonnen zowaar een prijs. Zo stond er in een Spaanse winkel enkele weken een echtpaartje in een slede in Friesche kledij met fries paard ervoor die de koek en zopie tent voor bij reden op het ijs. Leuk hoor!

Verder schilder ik kleine portretjes en iconen voor poppenhuizen, soms in opdracht. Maak ook nog kleine serviesjes. De veelzijdigheid van deze hobby is oneindig. Er is zoveel nog te leren, te maken en ook weer door te geven.

Langzaam is mijn zolder een atelier geworden waar ook mijn ervaringen worden door gegeven aan anderen. Voorzichtig begonnen met een klein workshopje, een opdrachtje hier en daar en veel eigen werk.

Pas begonnen met fotograferen van diverse objecten en deze op de web site te zetten.

Zou het leuk vinden met andere poppenfanaten kennis te maken en reacties te ontvangen op mijn web. Ook zit ik sinds kort op internet, ben nog niet zo handig hier mee! Je kunt tenslotte niet alles. E-mail adres is inge@odoz.nl Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .

Soms ben ik niet zo makkelijk te bereiken omdat we ook vaak onderweg zijn.

Achter Odoz zit Ingeborg Landers.

Tot een volgende keer!